Liguria 2025
cz. II

Copyright (c) 2025 by Radosław Botev

<<<<<<<<<<<<<<-- Przejdź do początku relacji z podróży do włoskiej Ligurii

Portofino

Chcąc dostać się z Genui do Portofino, należało podjechać pociągiem do pobliskiego miasteczka Santa Margherita Ligure, o którym szerzej za chwilę. Przed stacją kolejową znajduje się przystanek, z którego miejski autobus zabiera podróżnych za 8 euro do samego Portofino. Bilet można kupić w aplikacji AMT Genova.

Portofino to urocze, włoskie miasteczko z malowniczymi kamieniczkami skupionymi u nasady małej zatoczki pełniącej funkcję przystani. Rozsławione zostało przede wszystkim w piosence Miłość w Portofino, którą w polskiej wersji językowej śpiewała między innymi Sława Przybylska. Dzięki nieustannemu zainteresowaniu turystycznemu Portofino zyskało przydomek „Perły świata”, choć osobiście uważam, że tytuł ten – mimo całego piękna portofińskiej zatoczki – jest jednak nieco na wyrost.

Portofino szczególnie upodobali sobie także i możni i celebryci tego świata, którzy przybywają tu często swoimi jachtami. Na przystani zacumowanych było zresztą kilka takich jachtów.

Historia Portofino sięga głębokiej starożytności, gdy w tym strategicznym miejscu – zatoczce osłoniętej od wiatru i otwartego morza wysokimi wzgórzami – pierwszą stałą osadę założyli Fenicjanie. W późniejszych wiekach wioska, znana wówczas jako Portus Delphini („Port Delfina”), należała do Rzymian. W średniowieczu znalazła się najpierw pod władzą Świętego Cesarstwa Rzymskiego, następnie zaś przeszła pod jurysdykcję opactwa San Fruttuoso, a później konsulów Rapallo, w końcu zaś Republiki Genui.

W historii miasteczka wielokrotnie dochodziło do starć militarnych o kontrolę nad zatoką. O Portofino walczyły zarówno możne rody szlacheckie, jak i całe państwa. Dziś w spokojnej zatoczce tylko stare fortyfikacje świadczą o tej burzliwej historii.

Zamek w Portofino

Skoro już o fortyfikacjach mowa, nie sposób nie wspomnieć o górującym nad miasteczkiem zamku zwanym dawniej Castello di San Giorgio, a dzisiaj – po przekształceniu w muzeum – Castello Brown od nazwiska brytyjskiego konsula Montague Yeatsa Browna, który zakupił fortecę w 1867 roku.

Historia fortyfikacji na wzgórzu ponad dzisiejszym Portofino sięga czasów rzymskich, kiedy powstała tu wieża strażnicza, zaś pierwsze struktury obecnego zamku pochodzą z początku XV stulecia.

Współcześnie Castello Brown pełni funkcję muzeum oraz przestrzeni kulturalnej udostępnionej do zwiedzania wraz z ogrodami i tarasami widokowymi. W jego wnętrzach regularnie organizowane są wystawy oraz wydarzenia artystyczne i prezentacje kulturalne. Zamek bywa wykorzystywany także jako miejsce rozmaitych uroczystości i sesji fotograficznych, dzięki czemu pozostaje jednym z najbardziej rozpoznawalnych punktów Portofino.

Kościół św. Jerzego

Chcąc bezpłatnie obejrzeć zatokę Portofino z okolicznych wzgórz, wdrapałem się po schodach w pobliże kościoła św. Jerzego (Chiesa di San Giorgio).

Tradycja wiąże początki świątyni z XII wiekiem, choć badania archeologiczne ujawniły, że wcześniej znajdowała się tu niewielka kaplica. Podczas II wojny światowej został całkowicie zniszczony, lecz mieszkańcy Portofino odbudowali go zaraz po wojnie, przywracając mu wygląd nawiązujący do wyglądu świątyni w XVIII wieku.

Wewnątrz przechowuje się relikwie św. Jerzego, które według lokalnej tradycji przywieźli z wypraw krzyżowych marynarze z Portofino. Niestety w czasie mojej wizyty kościółek był zamknięty i nie udało mi się wejść do środka.

Mimo wszystko warto było się tu jednak wdrapać, żeby spojrzeć w dół na zatokę Portofino (zdjęcie powyżej - drugie zdjęcie od początku strony). Równie dramatyczny widok czeka nas zresztą i od drugiej strony – przy klifach opadających ku otwartemu morzu, o czym poniżej.

Regionalny Park Przyrodniczy Portofino

Cenne krajobrazowo tereny wokół miasteczka objęte są ochroną w ramach Regionalnego Parku Przyrodniczego Portofino (Parco naturale regionale di Portofino).

Na niewielkiej przestrzeni spotykają się tu zupełnie różne krajobrazy: zacienione, leśne ścieżki po północnej stronie wzgórz przechodzą w pełne słońca śródziemnomorskie zbocza i klify po stronie południowej. Park istnieje od 1935 roku i słynie z wyjątkowo bujnej roślinności i występujących tu różnorodnych gatunków ptaków.

Ścieżka rozpoczynająca się tuż poniżej kościoła św. Jerzego w Portofino poprowadzi nas na kraniec wysuniętego w morze cypla, na którym zlokalizowana jest latarnia morska (Faro di Portofino), przy której działa też niewielka restauracja dla turystów. Po drodze podziwiać można jeszcze szerszy widok na zatokę i majaczące w oddali miasteczka Santa Margherita Ligure i Rapallo.

Santa Margherita Ligure

Z Portofino do wspomnianego wyżej miasteczka Santa Margherita Ligure, gdzie znajduje się stacja kolejowa, oprócz autobusu dostać się można także drogą morską dzięki promowej przeprawie z portofińskiej przystani. Dzięki temu przy podejściu do portu zobaczymy taki oto obraz nadbrzeżnych kamieniczek.

Nie miałem niestety czasu na dokładne zwiedzanie miasteczka, zauważyłem jednak, że w porcie i przy głównym placu stoi kilka ciekawych rzeźb i pomników. Największe wrażenie zrobiła na mnie stojąca bezpośrednio w porcie rzeźba Matki Boskiej, mająca z pewnością za zadania zapewnić boską opiekę rybakom i marynarzom, wyruszającym na morze.

Oprócz tego w samym miasteczku znajdziemy – podobnie jak i Genui – pomnik Krzysztofa Kolumba. Odnośne zdjęcia przedstawiam w galerii poniżej.

Na tym zakończyła się moja podróż po włoskiej Ligurii. Kolejnego dnia samolot Wizz Air zabrał mnie z Genui na warszawskie Okęcie.

Koniec relacji z podróży do włoskiej Ligurii